پژوهشکده مدیریت اطلاعات و مدارک اسلامی

توضیح مفهومی

مبارک (قرآن) : یکی از اوصاف قرآن

یکی از نام‌ها و صفات قرآن «مبارک» است. این صفت در چهار آیه بر قرآن اطلاق شده است: «وَهَذَا کِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ مُبَارَکٌ» (انعام// 92) و آیه 155، و نیز آیات 50 سوره انبیاء و 29 سوره ص.

«مبارک» به معنای چیزی است که در آن خیر و برکت زیاد باشد، و برکت به معنای ثبوت خیر الهی است.

طبرسی برای نامگذاری قرآن به «مبارک» سه وجه ذکر کرده است:

1. قرآن ممدوح و باعث خوشبختی است و هر کس به آن تمسک جوید، به فوز عظیم رسیده است.

2. برکت یعنی ثبوت خیر فراوان و دائم؛ و قرآن را از این رو مبارک خوانده‌اند که قرائت و عمل به آن، خیر است و علم اولین و آخرین در آن هست و باعث آمرزش گناهان می‌شود و حلال و حرام در آن بیان شده است.

3. برکت یعنی کثرت، و قرآن چون از کتاب‌های آسمانی دیگر، مطالب بیشتری دارد، مبارک نامیده شده است.

فخر رازی می‌نویسد: قرآن ذکر مبارکی است که فرشته‌ای مبارک در شب مبارک بر نبی مبارک برای امت مبارک نازل کره است. همچنین قرآن منبع و سرچشمه انواع خیرات و نیکی‌های ثابت و بی‌شمار الهی است.

منابع

  1. المفردات فی غریب القرآن : صفحه 43
  2. مجمع البیان فی تفسیرالقرآن جلد 4 : صفحه 334
  3. التفسیر الکبیر جلد 2 : صفحه 80
  4. التفسیر الکبیر جلد 2 : صفحه 18

اصطلاح‌نامه

اعم

اسامی و صفات قرآن

منابع

  • الاتقان فی علوم القرآن جلد 1 : صفحه 179
  • التفسیر الکبیر جلد 2 : صفحه 18، 80
  • المفردات فی غریب القرآن : صفحه 43
  • مجمع البیان فی تفسیرالقرآن جلد 4 : صفحه 334