پژوهشکده مدیریت اطلاعات و مدارک اسلامی

توضیح مفهومی

علیّ (قرآن) : یکی از اوصاف قرآن

«علیّ» یکی از اسامی و صفات قرآن است: «وَإِنَّهُ فِی أُمِّ الْکِتَابِ لَدَیْنَا لَعَلِیٌّ حَکِیمٌ»؛ «و آن در امّ‌الکتاب (لوح محفوظ) نزد ما بلندپایه واستوار است» (زخرف// 4) .

«علیّ» صفت مشبهه از «عُلُوّ» به معنای بلندی و والایی است و در امور حسی، اعتباری و معنوی به‌کار می‌رود و استعمال آن درباره قرآن به خودی خود می‌تواند به معنای «بلندمرتبه» و «شریف» باشد؛ ولی با توجه به ظرف‌هایی که در آیه مذکور آمده (فی أمّ الکتاب لدینا) این عُلُوّ و برتری، یا به لحاظ مقام معنوی و حقیقت قرآن است که در لوح محفوظ و نزد خدای متعالی است، و یا به جهت برتری قرآن و علو مرتبه آن نسبت به همه کتاب‌های آسمانی که همه آن‌ها را نسخ کرده و در بالاترین مرحله اعجاز قرار گرفته است.

منابع

  1. قرآن شناسی جلد 1 : صفحه 57
  2. البرهان فی علوم القرآن (با حاشیه) جلد 1 : صفحه 274
  3. الاتقان فی علوم القرآن جلد 1 : صفحه 179
  4. تاریخ قرآن : صفحه 32

اصطلاح‌نامه

اعم

اسامی و صفات قرآن

منابع

  • الاتقان فی علوم القرآن جلد 1 : صفحه 179
  • البرهان فی علوم القرآن (با حاشیه) جلد 1 : صفحه 274
  • البرهان فی علوم القرآن جلد 1 : صفحه 344
  • تاریخ جمع قرآن : صفحه 10
  • تاریخ قرآن : صفحه 32
  • روض الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن جلد 1 : صفحه 14
  • سیری درعلوم قرآن : صفحه 47
  • فرهنگ لاروس جلد 2 : صفحه 1484
  • قرآن شناسی جلد 1 : صفحه 57
  • لسان العرب جلد 9 : صفحه 377